nyanya

เห็นบล๊อคตัวเองแล้วก็อยากเปลี่ยนธีมจริงๆ

ตอนนี้อยู่ในภาวะตัดใจ จากความสัมพันธ์ครั้งล่าสุดที่ยืดเยื้อมาเป็นปี

ความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนเราจากคนมองโลกในแง่ดี สดใส ติงต๊อง ลัลล้าท้าสถานการณ์

กลายเป็นเด็กตัวเล็กๆ เหมือนตุ๊กตาแก้วเนื้อร้าวจากการโดนโยนลงพื้น และปล่อยให้ฝุ่นจับไม่รู้

เป็นคนที่ร้องไห้ติดต่อกันได้ไม่ต่ำกว่า 6 ชั่วโมง น้ำตาไหลไม่หยุดหย่อน

เป็นคนที่นั่งเหม่อลอย เฝ้าแต่รอว่าเมื่อไหร่กัน ทีเธอคนเดิมจะกลับมา

มีความเพ้อฝันเล็กๆ คอยหล่อเลี้ยงหัวใจ

ให้ตื่นมาแต่ละวัน ยังมีเธออยู่แถวไหนซักแห่ง เธอที่พร้อมจะโอบกอดปิดรอยร้าว

แต่เจอเธอทีไร เธอก็ยิ่งทิ้งขว้าง ... สร้างรอยร้าวขึ้นมากมาย ยิ่งทำให้เราโหยหาคนมาโอบกอด

ยิ่งไปหา เธอก็ยิ่งขว้างไปไกลแสนไกล

...

ไปหาจิตแพทย์ ไปเล่นฟิตเนส ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น

นอนร้องไห้อยู่ที่ห้องจนไม่มีแรง

ตื่นมาพบกับ ... ความว่างเปล่า ที่ไม่มีเธอ ที่ตัวเราไม่เหลืออะไรเลย

บางทีก็รู้สึกว่าการห่างกันไปคือวิธีที่ดีที่สุด

แต่มันไม่ยุติธรรมเลย

เธอที่ทำผิดแสนสาหัสกับเรา นับครั้งไม่ถ้วน ตอนนี้กำลังมีความสุขกับใครบางคน

ใครบางที่เธอยอมให้ ที่ป่านนี้ก็ไม่เข้าใจว่าเค้าทำอะไรให้เธอได้เท่าเราหรือ

... ไม่ยอม ... ไม่ยุติธรรมเลย

เธอทำให้เราจมลงสู่จุดที่แย่ที่สุดของชีวิต แล้วจะมามีความสุข ... อย่างนั้นเหรอ

ที่เธอบอกว่าเธอรู้สึกผิดกับเรา ... ก็ไหนล่ะความสำนึกผิด

คนสำนึกผิดที่ไหนมันตีหน้าระรื่น ไปอย่างนั้น

คนสำนึกผิดมันควรจะมาขอขมาเราไม่ใช่เหรอ

เหนื่อยมากเลยหว่ะ